Voetballen emancipeert // bij Eka en Nice thuis

Nu is er een compleet drieluik over het meiden voetbalteam Persipura Galanita-U18. Dit is het laatste filmpje in de reeks.. Meer informatie (en de 2 andere filmpjes) in eerdere blogs op deze site! Zie ook www.hapin.nl

klik voor winst

GOOOAL! Klik op dit filmpje en help de ambitieuze voetbalgirls uit Papua dichter bij de winst



In Papua, voormalig Nederlands kolonie, leeft de herinnering aan Nederland, en aan Nederlandse voetbalhelden zoals Johan Cruijff en Rob Rensenbrink, nog heel sterk. Papua's zijn voetbalgek. Vanavond wordt er massaal gekeken naar de finale Nederland - Spanje. Deze voetbalgirls van Galanita Persipura U16 willen het heel ver schoppen. Met uw klik stormen ze, met dit filmpje, naar de hoogste regionen van YouTube. Meer bekendheid betekent meer kans op het vinden van een goede sponsor. Meer kans op goede trainers en coaches. Meer kans op een beter leven. Nice, Eka, Ithin, Vera en nog veel meer meiden willen later spelen in het nationale team van Indonesië. Geef ze die kans.

KLIK EN STUUR DOOR NAAR AL UW BEKENDEN

Klikactie rondom WK finale!

Klikken voor een goed doel!

Grotere bekendheid met de geschiedenis en de huidige situatie in Papua (voormalige Nederlandse kolonie) is een hele belangrijke ondersteuning voor projecten van Hapin.



Nog maar 3 weken geleden kwam ik terug van mijn reis naar Papua. Ik heb er gefilmd voor Hapin, met de bedoeling om via korte filmpjes meer informatie te geven over Papua en over het werk van Hapin. Want waar ligt Papua? Is het zelfstandig? Hoe ging het er nou precies aan toe in de geschiedenis? En hoe zit het dan met 'PNG'? Papua is een beetje vergeten. Nu ik er eenmaal ben geweest, laat Papua mij niet meer los.

Er komen dit jaar heel veel filmpjes over Papua op YouTube en op de site van Hapin. Ze worden gebruikt om donateurs te vinden.



Het allereerst eerste filmpje over ambitieus voetballende Papuameiden is af. Komend weekeinde houden we een klikactie, rondom de WKfinale met Nederland tegen...? We lanceren het filmpje in 3 talen (Nederlands, Engels en Indonesisch) op YouTube. Daarna mailen we de link naar YouTube door aan iedereen die we kennen. Met de bedoeling dat iedereen die mail ook weer doorstuurt. Alleen al in Indonesië kan dat heel wat kliks opleveren, ze zijn allemaal voetbalgek. (Zal je zien in de intro van het filmpje.) Hoe meer kliks, hoe hoger in de rangorde van YouTube, des te meer bekendheid. Dat is het doel.

Op dit moment maak ik een lijst met mensen en organisaties die ik ken of die iets met Papua te maken hebben. Of met vrouwenvoetbal... Want het eerste filmpje gaat dus over die ambitieuze Papuameiden die het graag ver willen schoppen.

Heb jij ideeën over wie deze mail met link van onze klikactie moet ontvangen? Hou dan dit weekeinde de site van Hapin, mijn blog en tweets en je mailbox in de gaten. We hopen dat zoveel mogelijk mensen het leuk vinden om mee te doen.

Je hoeft alleen maar te klikken op de link en naar het filmpje te kijken. Drie minuutjes. Klikken voor een goed doel.

Meer info over Papua en de projecten op www.hapin.nl
Meer info over de reis naar Papua in het archief van deze weblog!

Laatste reisverslag

Jakarta, donderdag 11 juni 2010



Voor vliegveld Sentani drinken we een laatste kop koffie, met uitzicht op de bergen. Op de valreep ontmoeten we het hoofd van de politie van de regio rond Kemtumilena, het dorp waar we zijn geweest met de drie studenten. Ik herken hem wel, maar kan ‘m niet meteen plaatsen. Hij ziet er heel anders uit in zijn gewone kloffie. Aardige man, hij heeft gevoel voor humor. Oorspronkelijk komt hij van de Molukken, vlakbij Papua, nu weet ik tenminste precies waar de eilandengroep ligt. We nemen afscheid van Hapin, van Jaap en Rifka, Phile en Jeroen.

Na een uur wachten in het vliegtuig stijgen we eindelijk op. Een kleine technische storing. Niet zo’n geweldige start van de terugreis naar Amsterdam. Wat een indrukken de afgelopen twee weken, ik ben een beetje murw. We zijn intussen een beetje aan de hitte gewend, aan de geuren, we reageren eerder op de aardige begroetingen en we zijn denk ik zelf ook wel wat meer attent. Iets vaker in ieder geval? We zijn verwend door het goede eten! En ik heb echt een band gekregen, met de voetbalmeiden, de studenten, met de dorpen Engros en Kemtumilena en met de mensen van Hapin.



Gisteren wilden we nog wat opnames maken van Phanos, een van de studenten, op de campus, maar daar troffen we een doodzieke Ernes, op een matras op de grond, in de studentenflat op de 5de verdieping. Rillend van de koorts en kreunend van de pijn in zijn hoofd en borst. Naast hem een oudere vrouw, Lea, die hij had gebeld voor steun. Hij kent haar van het internaat waar hij grotendeels opgroeide. Veel studenten komen uit afgelegen dorpen, ik neem aan dat ze naar een internaat gaan als ze goed kunnen leren. We hebben Ernes naar een ziekenhuis in de buurt gebracht, we dachten allemaal aan malaria, maar na het onderzoek bleek dat het een infectie was aan de luchtwegen en iets teveel van een bepaald stofje in zijn bloed, gevolg van te weinig rust en slechte voeding. Met medicijnen en een advies over eten en drinken hebben we hem teruggebracht. Ziek zijn in een studentenflat in Papua, geen lolletje. Gelukkig is hier wel een ziekenhuis in de buurt, dat is ver weg van de stad niet het geval. Dan is er meestal een hulppost met een verpleegster, een paar potten met pillen voor behandeling van de meest voorkomende kwalen, flesjes penicilline en antibiotica die gewoon open op tafel staan, in de warmte, omdat er geen koelkast is. De drie studenten wonen nog maar kort in de flat en moeten leren goed voor zichzelf te zorgen. Leven in Papua is harder dan in Nederland.



Daar kwamen we ook achter tijdens het interview met Eka en Nice, twee meiden van het damesteam Persipura. We hebben ze thuis opgezocht en geïnterviewd, ook de moeder van Eka. We hebben ook het huis gefilmd. De moeder van Eka verontschuldigde zich ervoor dat het zo eenvoudig was. Ze vertelde dat haar man haar een jaar geleden heeft verlaten. Ze staat er alleen voor, de zorg voor Eka en haar broers, en voor Nice die er in de kost is. Geen inkomsten, behalve de opbrengst van de verkoop van een stukje grond. Daarna is er niets meer. Het gaat me aan het hart, vooral die meiden. Hoe waanzinnig belangrijk dat voetbal voor ze is, de dromen die ze er over hebben. De tijd die ze er insteken. Ze hebben een enorme power, ziin stoer tot en met. Ik hoop dat ze die kracht goed gaan gebruiken in hun leven. Misschien gaat Hapin het voetbalproject steunen, tenminste als de trainers/coaches (Heidi en Rainer, twee Duitsers die al meer dan 10 jaar in Papua wonen) een officiële aanvraag gaan indienen. Doen Heidi! Hapin begint op korte termijn een klikactie voor de Persipura girls. Zie voor meer informatie www.hapin.nl.

Dit was het, morgenvroeg zijn we alweer in Amsterdam. De komende maanden ga ik aan de slag met het monteren van filmpjes over de projecten van Hapin, en met het monteren van de Dansende Portretten. Maar ik begin met de voetbalmeiden. We gaan proberen heel veel aandacht voor ze te krijgen, door mee te liften op de aandacht voor het WK in Zuid-Afrika. We hebben leuke interviewfragmenten over (dames)voetbal, tactiek, over voetbalsterren in het algemeen en over Nederlandse voetballers! Daarbij de beelden van de voetballende Papuameiden!

“Terug naar het verwende Nederland”, zegt Fokke. “Terug naar een waanzinnig georganiseerd land”, zeg ik, “waar aardig zijn voor elkaar niet meteen op de 1ste plaats komt." We zullen de mensen in Papua missen. En de prachtige oceaan niet te vergeten!

reis naar Papua 10

Lijstjes en weer nieuwe lijstjes; acties afstrepen die al zijn gedaan, nieuwe acties toevoegen en inplannen en nadenken over mijn beide kinderen. Hoe kan ik ze zo lang missen en zij mij? Nu de reis nadert gaat dat natuurlijk meer en meer spelen. Maar de foto's van het Persipura junior football team zetten me op scherp. Zie onder. Sport speelt een belangrijke rol in de samenleving in Papua. Hockey, basketbal, roeien en canovaren zijn populair, maar voetbal is het meest geliefd! Schrijft Heidi Scheuneman die in Papua werkt met het 'Persipura football team'. Op elke denkbare plek spelen kinderen en volwassenen voetbal. Op blote voeten en met zelfgemaakte ballen. Heidi: "Papuans are crazy for football, they are very well informed about the Spanish, the English, the Italian and the German football leagues and people are watching as many matches as possible on TV. Kids wear footballshirts with the names of their idols, like Messy, Henry, Ronaldo... " Heidi en anderen werken door middel van voetbal aan belangrijke vaardigheden zoals zelfvertrouwen. See yourself. En wij gaan ze filmen!

Reis naar Papua 9

Persepura Girls 18

Welke videocamera neem je mee naar een land waar je niet teveel wilt opvallen? Met als andere belangrijkste voorwaarden betaalbaarheid en een goed beeld? Ik heb gekozen voor de nieuwe (kleine) Panasonic full HD-TM 700. Moeilijk verkrijgbaar in Nederland, ik wilde niet kopen via internet, dus ben ik vandaag naar Den Ham gereisd, in Overijssel. Prachtige streek ook. Goede winkel. Wel een lange rit. En ik ontdekte vanavond dat de adaptor daar nog staat, in een kastje naast het tafeltje waar ik met de verkoper zat te praten. Tjee. Zo suf. Morgenvroeg bellen of ze 'm met spoed opsturen. Ik wil de instellingen onderzoeken, opnames maken. Maar we waren in een interessant gesprek geraakt over een Nederlandse pokerspeler in Hong Kong; waar je zoal in verzeild kan raken.

Ik neem ook een oud Canon-cameraatje mee, dat nog met tapes werkt, en geen HD, maar zo heb ik wel een reservecamera en ik wil graag een Flip-HD mee te nemen, zodat ik korte filmpjes van de reis zelf op YouTube en mijn blog kan zetten.

Nu nog 1 week voordat we gaan. Alles wordt concreet. Van kleding, verzekeringen, opnameplannetjes, interviewvragen tot zoeken naar de beste manier om tijdens de reis op het internet te kunnen. We logeren in een guesthouse van de universiteit. Misschien is daar iets te regelen, anders een dongel met wereldwijde dekking?

Er ligt een opnameschema. We komen vrijdag de 28ste mei aan, vertrekken naar het guesthouse en filmen 's middags meteen het 'Girls Football Team' in de hoop aandacht te kunnen trekken tijdens het WK, dat begint als we terug zijn. Het zal het eerste filmportret zijn dat ik monteer na terugkomst de 9de juni!

Reis naar Papua 8

Mooi Depapre

Vandaag is het dinsdag 11 mei, over 2 weken stappen we op het vliegtuig naar Jakarta om vandaaruit verder te vliegen naar Papua met als eindbestemming Depapre. Ik heb het boek 'De geesten van het oerwoud - een odyssee door de jungle van Nieuw-Guinea' uitgelezen, geschreven door Tobias Schneebaum in 1988. Schneebaum was diep onder de indruk van de Asmat, een volk aan de zuidwestkust van het toenmalige Nieuw-Guinea. Hij werd betoverd door het houtsnijwerk; voorouderpalen, schilden, trommels, beelden, lichaamsmaskers. Gevangen door de magie ervan. Hij werkte aan een museumcatalogus van kunstvoorwerpen van de Asmats. Goed aan het boek zijn de observaties en de manier waarop hij deelneemt aan het leven met de Asmat. Hij laat zich adopteren en hij gaat diepgaande contacten aan met de mannen. Allerlei rituelen, en de betekenis daarvan, worden zo beschreven dat ik me kan losmaken van allemaal stereotype beelden. Door de regels heen wordt verwantschap voelbaar. En ook al is Papua niet meer het land van koppensnellers en kannibalen, het is zeker een land (provincie) waar lange tijd nauwelijks invloed was van buitenaf. Er moet een groot verschil zijn tussen mensen die zijn beinvloed door de wereld buiten Papua, mensen die hebben gereisd, gestudeerd in Papua of daarbuiten, mensen die werken voor de overheid en de mensen die nog dichtbij de oude rituelen leven. Als het goed is gaan we dat ervaren tijdens onze reis omdat we ook een aantal studenten gaan filmen. Die verschillen intrigeren me. Wat me vooral bijblijft van Schneebaums boek is de grote betekenis van (de geesten van) de voorouders bij de Asmat. Ze leven bijoorbeeld voort in de schilden en geven zo moed en de kracht om vijanden te overmeesteren. De geest van voorouders huisde ook in de beenderen van de gestorvenen. Leven met (tussen) de schedels van je voorouders gaf bescherming. Er spreekt verbondenheid uit tussen mensen, familie, het leven, dood en natuur. Ik vraag me dan ook af wat wat uiteindelijk de invloed is vanuit het westen op Papua. Invloed die al sporen heeft achtergelaten, en die alleen maar groter en veelomvattender zal worden.

Dansende Portretten

Volgende week het resultaat van Dansende Portretten versie 2. (Filmproefjes!) Als het niet regent!
Hieronder wat filmstills van versie 1.

Reis naar Papua 7

A.s. zondag 25 april opnames Dansende Portretten als voorproefje van wat ons in Papua te wachten staat! In het Diemerpark op IJburg-Amsterdam met allemaal Amsterdamse kindertjes, verkleedkleren, muziek en een achtergrond van gras en hoogspanningsleidingen. Straks eind mei daarentegen een geheel andere achtergrond voor de opnames:



Dansende Portretten zijn 2 jaar geleden ontstaan tijdens een spontane fotosessie met mijn dochter en haar vriendinnetje, wat verkleedkleren en swingende muziek. Bij het startpunt stond steeds de hele persoon in beeld, bij de camera aangekomen alleen het gezicht; heel close, soms onscherp hierdoor. De sessie begon steeds weer van voren af aan. Kleding werd gewisseld, muziek weer op het goede punt gezet. En ik moedigde aan als dat nodig was. In het begin dansten ze los van elkaar, later samen, soms verdween 1 van de 2 wel ’s uit beeld, soms durfden ze in de camera te kijken, soms juist helemaal niet.

Later zette ik alle losse beeldjes in mijn montageprogramma. Alle beeldjes dezelfde lengte. Ik zette de muziek eronder. En speelde verder...

Het resultaat was eenvoudig maar bijzonder. Toen Hapin me vroeg om na te denken over filmpjes voor op hun site en voor presentaties dacht ik meteen aan dit experiment. Ik dacht dat Hapin wel wat zou kunnen hebben aan deze meer onverwachte filmvorm. In de hoop een nieuw publiek te kunnen winnen. En Hapin was geïnteresseerd.

Tussen 26 mei en 9 juni 2010 ga ik met geluidsman en fotograaf Fokke van Saane naar Papua (provincie van Indonesië) om verschillende filmische portretten op te nemen, waaronder 2 sessies Dansende Portretten. We nemen de portretten (en muziek) op tijdens door ons georganiseerde feestelijke happenings, zoals ze daar regelmatig voorkomen. De muziek wordt verzorgd door plaatselijke bands. We hopen dat uiteindelijk het hele dorp zal uittrekken om mee te doen aan onze Dansende Portretten, kinderen met vaders, moeders, opa’s en oma’s, broers, zusjes. Na de sessies in Papua willen we meer sessies opnemen, in de landen waarmee Nederland een historische band heeft, zoals bijvoorbeeld Suriname, Ghana, Amerika, Zuid-Afrika. Als het lukt in de context van een tentoonstelling in het Tropeninstituut Amsterdam. Waarbij kinderen uit Nederland kunnen komen kijken, maar ook zelf mee kunnen doen aan een sessie Dansende Portretten.
Om op een speelse manier bij te dragen aan historisch besef van kinderen.

De Dansende Portretten die we binnenkort in Papua opnemen komen op de website van Hapin. Ze kunnen aan elkaar worden gemonteerd tot een langere film en worden vertoond tijdens festivals, bijeenkomsten, presentaties (bijvoorbeeld op scholen) of op de televisie. De regie en montage wordt verzorgd door ondergetekende. Het geluid, de muziek en de fotografie door Fokke van Saane.

De naam Dansende Portretten is vandaag officieel vastgelegd!

Reis naar Papua 6

Leuke berichten over de research voor de Hapin-filmportretten. Locaties om de Dansende Portretten op te nemen, waar we met een prauw naar toe varen. Ik krijg de kriebels. Ben meteen een lijstje gaan maken voor spullen die zeker mee moeten; waaronder een waterdichte zak of tas voor de camera's. Iemand een goede tip? Verder zoeken de researchers de onderwerpen met grote gevoeligheid voor wat wel en wat niet kan. Dat is het mooie van die Dansende Portretten, ze zijn ontwapenend. Tenminste... ik hoop dat dat ook echt zo gaat werken. De datum voor proefopnames staat nu vast. Op 25 april gaan we met allemaal kinderen, ouders, verkleedkleren, schminck en een muziekinstallatie naar het Diemerpark hier op IJburg om een grote fotoshoot te doen voor de Dansende Portretten. Voordat we in Papua aan het werk gaan wil ik het op wat grotere schaal uitproberen. Om te kijken of we het technisch en vooral ook organisatorisch aan kunnen. We gaan de kinderen, liefst ook met ouders, maar ook alleen, opnemen terwijl ze in de richting van de camera dansen. We nemen het beeld voor beeld op. A.s. vrijdag is de volgende bespreking met Hapin over een (cross)mediastrategie. Het is bijvoorbeeld het overwegen waard om een Ning-netwerk op te zetten voor Hapin en alle verwante organisaties en geinteresseerden over de hele wereld. Met een Ning-netwerk kan je alle verschillende platforms met elkaar verbinden. Alle mensen die iets hebben met Papua; met de geschiedenis, met inheemse volkeren, dialoog, de natuur, het ongerepte, of met organisaties die werken en helpen in Papua, kan je in een Ning samenbrengen. Blogs, informatie, foto's en films, tweets alles kan worden uitgewisseld en gedeeld. Ning faciliteert contact en uitwisseling op grote schaal. Kosten zijn niet heel hoog, er is wel tijd nodig om het netwerk te onderhouden. En het laatste nieuwtje... Er verschijnt eind dit jaar een boek over Viktor Kaisieppo!

Reis naar Papua 5

Tijd van research in Depapre

Nu maken we echt stappen. Hieronder de plannen die de basis zijn voor de research, die nu in Papua plaatsvindt. Plannen die nog worden uitgewerkt tot een klein script per film. Volgens het reisschema zijn er ongeveer 10 draaidagen beschikbaar. Uiteraard kunnen we nog niet precies bepalen op welke dagen wat wordt gedraaid. Om praktische redenen is het wel raadzaam om in blokken te denken: aan het begin van de reis Jayapura en omgeving, later Sentani en Depapre.

Gedanste portretten | beeld-voor-beeld op muziek Yospan band
Als onderdeel van een internationaal kinder/kunstproject worden dansende kinderen (alleen, met elkaar of met familie) beeld voor beeld opgenomen. Om iedereen zover te krijgen worden er twee feesten georganiseerd; op de zandplaat van Enggros (met de mensen uit het dorp) en aan het strand bij Depapre (met families van medewerkers van Hapin.) Kleding: traditioneel (met beschildering gezichten) of juist streetwise.

Voetbal | korte filmportretten van team meisjesinternaat en zo mogelijk van Persipura-team. Belangrijk onderwerp in verband met link naar WK, dat begint, net voordat we terugkomen van onze reis. Filmen van training en wedstrijd en korte gesprekjes.

Herinneringen aan WOII | kort filmportret geschiedenis
Voor Engelssprekende zusterorganisaties van Hapin is de herinnering aan WOII interessant. Liggen er nog resten in zee? Filmen op en vanaf McArthurs HQ.

Studentenleven | korte filmportretten
Bij voorkeur studenten geboren in het Depapregebied, die vertellen over hun leven en studeren in Jayapura en over het verschil met leven op het platteland. Studenten liefst meenemen naar Depapre voor opnames ‘Gedanste portretten’.

Projecten Hapin en dagelijks leven in Depapre | goede ontwikkelingen | korte filmspots. Mooie beelden en korte verhalen over verbouw van cacao, ondersteuning bij aanschaf vissersschip, een kioskproject.

Spot Hapin | ultrakort portret van Hapin mmv 2 jonge Papua-vrouwen, woonachtig in Amsterdam.

Muridan Widjojo | Papua Road Map

De tegenstellingen tussen Jakarta en Papua over de interpretatie van de geschiedenis en de politieke status van Papua is een van de voornaamste oorzaken van het conflict in Papua, aldus Muridan Widjojo van het Indonesisch Instituut van Wetenschappen (LIPI). Een vreedzame dialoog om uit de impasse te komen is hard nodig. Hiervoor heeft het LIPI de zgn. Papua Road Map geschreven om dit proces een richting te geven. Het laatste nieuws is dat oud vice-president Jusuf Kalla gevraagd is zijn steun te geven. Kalla speelde een belangrijke rol in het Atjehse vredesproces. Dit interview is opgenomen tijdens Papua Pride 2009. Binnenkort in vertaling.

Reis naar Papua 4

Foto: Wout Nooitgedagt

Filmische portretten voor Hapin

Tussen eind mei en midden juni dit jaar gaan Fokke van Saane (fotograaf en geluidsman) en ik naar Papua. De reis komt dichterbij, en daarmee de noodzaak om de definitieve filmvorm vast te leggen. Zo kan Jaap van der Werf, die in Papua woont en voor Hapin werkt, in de maand april de te portretteren mensen zoeken. En ik kan samen met Fokke en Hapin gaan nadenken over de inhoudelijke kant van de portretten en de planning / invulling van de 2 weken. Vanaf nu ga ik regelmatig over de voorbereidingen schrijven in deze blog.

Plan is om 2 soorten filmische portretten te maken. Doel: meer audiovisuele media op de site van Hapin, meer aandacht voor Hapin op YouTube, of als het lukt op televisie als stopper tussen de reclamespots, nieuwe (doel)groepen aanspreken en betrekken. De filmpjes worden straks vertoond tijdens presentaties van en over Hapin. Bewegend beeld is een aantrekkelijke en directe manier om te laten zien wat Hapin doet, waarom, voor wie. Bij goed gebruik (denk aan inzet van diverse media tegelijk of na elkaar) kunnen filmpjes aandacht voor Hapin genereren.

1. Videoportretten. Korte filmische portretten (1,5 min.) met voiceover of interview buiten beeld. Steekwoorden: energie van mensen wordt voelbaar en tastbaar, persoonlijke insteek, een oud verhaal, een toekomstdroom, humor, Hapin-projecten, in je levensonderhoud voorzien, bijzondere locaties zoals platteland en natuur, zee, stad, dorp, filmische acties van mensen zoals de manier waarop wordt gevist, de manier waarop het traditionele eten wordt klaargemaakt en gegeten, hoe er wordt gevaren, gereden, geslapen, gestudeerd, hoe vrouwen op de markt hun waren verkopen. Maar ook de kansen die mensen op dit moment hebben om zich te ontwikkelen, om een leven in Papua op te bouwen, het onderdeel uitmaken van Indonesië, het belang van bewustwordingvan eigen rechten en vinden van manieren om eigen cultuur te bewaren. De relatie met Hapin is in elk portret aanwezig. Filmische vorm is belangrijk. Découpage, licht, ritme, niet teveel tekst, de manier waarop mensen zich bewegen, kijken, alles zo beeldend mogelijk. De portretten worden ondertiteld. We zijn op zoek naar persoonlijkheden. Mensen die het leuk vinden om gefilmd te worden voor Hapin. Een visser, een sagobewerker, een vrouw op de markt, studenten, een lokale Hapinmedewerker. En we maken een overkoepelend portret van Hapin zelf, met een voiceover. De vorm van de portretten is steeds herkenbaar gelijk, de inhoud is zo divers mogelijk.

2. Gedanste portretten. Beeld voor beeld opnames opgenomen met een fotocamera, die later in een (video)montageprogramma achter elkaar worden gezet. Het doel is een eigenzinnige montage waarbij ‘tijd’ en ‘ritme’ op een andere manier zijn georganiseerd dan in een standaard video opname (met 24 beeldjes per seconde.) Die aantallen zal Fokke niet halen, en dat is precies de bedoeling. We organiseren diverse sessies met kinderen en hun familie en dorpsgenoten. We proberen om ze aan het zingen te krijgen. Geliefde Papua-liedjes, oude en nieuwe liedjes, vertederend, beeldend. Als het lukt op eenvoudige begeleiding van een instrument (bijvoorbeeld een mondharp.) We beginnen de sessies zingend. Vraag is nog hoe we zo dicht mogelijk bij de gefilmde mensen kunnen blijven, om verlegenheid te overwinnen, hoe we mensen kunnen motiveren om mee te doen. Ook omdat we vervolgens opnames willen maken van dansende kinderen, traditioneel, of op een eigen manier, als het allemaal lukt (!) dansen de kinderen met ouders, grootouders, dorpsgenoten richting de fotocamera, op het ritme en de melodie van de liedjes. Zangers staan om de dansers heen en moedigen aan. Geschikte locatie hiervoor is het strand of een plek waar altijd wordt gedanst en gezongen. Bijvoorbeeld tijdens traditionele dansceremonies, huwelijken, verjaardagen. Aangezien er in de steden in Papua ook Streetdance wordt beoefend willen we daar ook naar op zoek. Papua verkeert tussen traditie en de nieuwe tijd. We focussen op beide. Eventueel gaan mensen zich schminken of verkleden, of er worden rekwisieten gebruikt. Het is goed voorstelbaar dat we de meest passende vorm hiervoor pas vinden als we in Papua zijn, te midden van een feestend dorp, tijdens een familiefeest of bij een clubje jongeren in de stad.

In de volgende blog schrijf ik over de manier waarop we de filmpjes kunnen inzetten voor Hapin, bijvoorbeeld door gebruik te maken van een crossmedia concept.

Viktor Kaisiëpo - ter nagedachtenis -

In zijn woonplaats Amersfoort is gisteren, 31 januari 2010, Viktor Kaisiëpo overleden. Hij is 61 jaar geworden. Hij was een internationaal bekend voorvechter voor het recht op zelfbeschikking van de bevolking van West-Papua. In november 2009 sprak hij in Utrecht op de conferentie 'Papua Pride' over de toekomst van Papua. Ik heb daar een kort interview met hem gehouden over zijn toewijding en zijn missie.

Reis naar Papua 1

Op 26 mei 2010 vertrek ik met fotograaf en geluidsman Fokke voor 2 weken naar Papua. We gaan korte films maken voor de stichting Hapin, een non-profit organisatie met projecten in Papua. De filmpjes komen op de site van Hapin en worden straks gebruikt voor presentaties. We zoeken nog naar andere vertoningsmogelijkheden. We hebben meerdere gesprekken gevoerd met Hapin en er moet nog meer duidelijkheid komen over de precieze inhoud en hoe dit in hemelsnaam allemaal in 2 weken te organiseren. Zo' n groot land en maar weinig wegen... We gaan aan de slag met een combinatie van liedjes en beweging, met kinderen. Meer verklap ik nog niet. Daarnaast maak ik korte projectfilmpjes, waarschijnlijk met een 'eenvoudige' voiceover. Fokke zal foto' s maken. Fokke's moeder geeft zowaar Indonesische les, daarmee beginnen we zo snel mogelijk, zodat we ons enigszins verstaanbaar kunnen maken. Papua, vroeger onderdeel van de Nederlandse kolonieen, hoort namelijk bij Indonesie.