klik voor winst

GOOOAL! Klik op dit filmpje en help de ambitieuze voetbalgirls uit Papua dichter bij de winst



In Papua, voormalig Nederlands kolonie, leeft de herinnering aan Nederland, en aan Nederlandse voetbalhelden zoals Johan Cruijff en Rob Rensenbrink, nog heel sterk. Papua's zijn voetbalgek. Vanavond wordt er massaal gekeken naar de finale Nederland - Spanje. Deze voetbalgirls van Galanita Persipura U16 willen het heel ver schoppen. Met uw klik stormen ze, met dit filmpje, naar de hoogste regionen van YouTube. Meer bekendheid betekent meer kans op het vinden van een goede sponsor. Meer kans op goede trainers en coaches. Meer kans op een beter leven. Nice, Eka, Ithin, Vera en nog veel meer meiden willen later spelen in het nationale team van Indonesië. Geef ze die kans.

KLIK EN STUUR DOOR NAAR AL UW BEKENDEN

Klikactie rondom WK finale!

Klikken voor een goed doel!

Grotere bekendheid met de geschiedenis en de huidige situatie in Papua (voormalige Nederlandse kolonie) is een hele belangrijke ondersteuning voor projecten van Hapin.



Nog maar 3 weken geleden kwam ik terug van mijn reis naar Papua. Ik heb er gefilmd voor Hapin, met de bedoeling om via korte filmpjes meer informatie te geven over Papua en over het werk van Hapin. Want waar ligt Papua? Is het zelfstandig? Hoe ging het er nou precies aan toe in de geschiedenis? En hoe zit het dan met 'PNG'? Papua is een beetje vergeten. Nu ik er eenmaal ben geweest, laat Papua mij niet meer los.

Er komen dit jaar heel veel filmpjes over Papua op YouTube en op de site van Hapin. Ze worden gebruikt om donateurs te vinden.



Het allereerst eerste filmpje over ambitieus voetballende Papuameiden is af. Komend weekeinde houden we een klikactie, rondom de WKfinale met Nederland tegen...? We lanceren het filmpje in 3 talen (Nederlands, Engels en Indonesisch) op YouTube. Daarna mailen we de link naar YouTube door aan iedereen die we kennen. Met de bedoeling dat iedereen die mail ook weer doorstuurt. Alleen al in Indonesië kan dat heel wat kliks opleveren, ze zijn allemaal voetbalgek. (Zal je zien in de intro van het filmpje.) Hoe meer kliks, hoe hoger in de rangorde van YouTube, des te meer bekendheid. Dat is het doel.

Op dit moment maak ik een lijst met mensen en organisaties die ik ken of die iets met Papua te maken hebben. Of met vrouwenvoetbal... Want het eerste filmpje gaat dus over die ambitieuze Papuameiden die het graag ver willen schoppen.

Heb jij ideeën over wie deze mail met link van onze klikactie moet ontvangen? Hou dan dit weekeinde de site van Hapin, mijn blog en tweets en je mailbox in de gaten. We hopen dat zoveel mogelijk mensen het leuk vinden om mee te doen.

Je hoeft alleen maar te klikken op de link en naar het filmpje te kijken. Drie minuutjes. Klikken voor een goed doel.

Meer info over Papua en de projecten op www.hapin.nl
Meer info over de reis naar Papua in het archief van deze weblog!

Laatste reisverslag

Jakarta, donderdag 11 juni 2010



Voor vliegveld Sentani drinken we een laatste kop koffie, met uitzicht op de bergen. Op de valreep ontmoeten we het hoofd van de politie van de regio rond Kemtumilena, het dorp waar we zijn geweest met de drie studenten. Ik herken hem wel, maar kan ‘m niet meteen plaatsen. Hij ziet er heel anders uit in zijn gewone kloffie. Aardige man, hij heeft gevoel voor humor. Oorspronkelijk komt hij van de Molukken, vlakbij Papua, nu weet ik tenminste precies waar de eilandengroep ligt. We nemen afscheid van Hapin, van Jaap en Rifka, Phile en Jeroen.

Na een uur wachten in het vliegtuig stijgen we eindelijk op. Een kleine technische storing. Niet zo’n geweldige start van de terugreis naar Amsterdam. Wat een indrukken de afgelopen twee weken, ik ben een beetje murw. We zijn intussen een beetje aan de hitte gewend, aan de geuren, we reageren eerder op de aardige begroetingen en we zijn denk ik zelf ook wel wat meer attent. Iets vaker in ieder geval? We zijn verwend door het goede eten! En ik heb echt een band gekregen, met de voetbalmeiden, de studenten, met de dorpen Engros en Kemtumilena en met de mensen van Hapin.



Gisteren wilden we nog wat opnames maken van Phanos, een van de studenten, op de campus, maar daar troffen we een doodzieke Ernes, op een matras op de grond, in de studentenflat op de 5de verdieping. Rillend van de koorts en kreunend van de pijn in zijn hoofd en borst. Naast hem een oudere vrouw, Lea, die hij had gebeld voor steun. Hij kent haar van het internaat waar hij grotendeels opgroeide. Veel studenten komen uit afgelegen dorpen, ik neem aan dat ze naar een internaat gaan als ze goed kunnen leren. We hebben Ernes naar een ziekenhuis in de buurt gebracht, we dachten allemaal aan malaria, maar na het onderzoek bleek dat het een infectie was aan de luchtwegen en iets teveel van een bepaald stofje in zijn bloed, gevolg van te weinig rust en slechte voeding. Met medicijnen en een advies over eten en drinken hebben we hem teruggebracht. Ziek zijn in een studentenflat in Papua, geen lolletje. Gelukkig is hier wel een ziekenhuis in de buurt, dat is ver weg van de stad niet het geval. Dan is er meestal een hulppost met een verpleegster, een paar potten met pillen voor behandeling van de meest voorkomende kwalen, flesjes penicilline en antibiotica die gewoon open op tafel staan, in de warmte, omdat er geen koelkast is. De drie studenten wonen nog maar kort in de flat en moeten leren goed voor zichzelf te zorgen. Leven in Papua is harder dan in Nederland.



Daar kwamen we ook achter tijdens het interview met Eka en Nice, twee meiden van het damesteam Persipura. We hebben ze thuis opgezocht en geïnterviewd, ook de moeder van Eka. We hebben ook het huis gefilmd. De moeder van Eka verontschuldigde zich ervoor dat het zo eenvoudig was. Ze vertelde dat haar man haar een jaar geleden heeft verlaten. Ze staat er alleen voor, de zorg voor Eka en haar broers, en voor Nice die er in de kost is. Geen inkomsten, behalve de opbrengst van de verkoop van een stukje grond. Daarna is er niets meer. Het gaat me aan het hart, vooral die meiden. Hoe waanzinnig belangrijk dat voetbal voor ze is, de dromen die ze er over hebben. De tijd die ze er insteken. Ze hebben een enorme power, ziin stoer tot en met. Ik hoop dat ze die kracht goed gaan gebruiken in hun leven. Misschien gaat Hapin het voetbalproject steunen, tenminste als de trainers/coaches (Heidi en Rainer, twee Duitsers die al meer dan 10 jaar in Papua wonen) een officiële aanvraag gaan indienen. Doen Heidi! Hapin begint op korte termijn een klikactie voor de Persipura girls. Zie voor meer informatie www.hapin.nl.

Dit was het, morgenvroeg zijn we alweer in Amsterdam. De komende maanden ga ik aan de slag met het monteren van filmpjes over de projecten van Hapin, en met het monteren van de Dansende Portretten. Maar ik begin met de voetbalmeiden. We gaan proberen heel veel aandacht voor ze te krijgen, door mee te liften op de aandacht voor het WK in Zuid-Afrika. We hebben leuke interviewfragmenten over (dames)voetbal, tactiek, over voetbalsterren in het algemeen en over Nederlandse voetballers! Daarbij de beelden van de voetballende Papuameiden!

“Terug naar het verwende Nederland”, zegt Fokke. “Terug naar een waanzinnig georganiseerd land”, zeg ik, “waar aardig zijn voor elkaar niet meteen op de 1ste plaats komt." We zullen de mensen in Papua missen. En de prachtige oceaan niet te vergeten!

Reisverslag 1-3 juni 2010

Depapre; sagomachine

Uitgebreid bloggen is er niet bij de laatste dagen, ook de komende dagen zijn we niet in de buurt van een internetverbinding. Helaas. In het vervolg, stel dat ik nog eens een verre reis maak, wil ik dit van te voren regelen. Wat is dat...? Mijn reisgenoten zijn verbaasd omdat ik zo nu en dan wil twitteren en bloggen; dat kan toch na de reis? Tja. Waarom? Ik vind het hartstikke leuk. Helemaal met de prachtige foto's van Fokke erbij!


Restaurant aan Sentanimeer; met Jaap (Hapin Papua)

Nu heb ik een uur om een en ander op te schrijven, en verder schrijf ik een notitieboek vol met wat we meemaken, zien, horen. Veel achtergrondinformatie over Papua die ik later wil verwerken tot korte voiceovers. Schrijven kan gelukkig overal. Met schrijven ook geen techniek-stress, zoals ik die op het moment heb ivm de nieuwe camera. Ik film voor het eerst op HD, met de Panasonic HD-TM700. Een goede consumentencamera waarmee ik HD beelden kan opnemen in een hele goede kwaliteit zonder verder teveel op te vallen. Heel handig! Is al gebleken. Maar ik sms nu met diverse mensen in Nederland, Sander (Provid), Jan Willem (ojtv) over allemaal technische details, die straks in de montage grote problemen kunnen opleveren. Het zit 'm vooral in het vinden van de juiste opnamestand. Wel of niet 1080/50p? Of juist HA1920 interlaced? HELP! Ik heb er de hele nacht al van wakker gelegen. Naast het geluid van de AC klonk ook het geluid van de regen die hier met bakken uit de hemel valt. En om half zes, bij het licht worden, zette de buurman de radio met zwijmelliedjes oorverdovend aan.


Palmolie plantage; Arso

Vanmiddag reizen we af naar gebieden met grote palmolie plantages. Gisteren hebben we drie projecten bezocht van Hapin in de buurt van Depapre, een dorp aan de zee. We hebben een kelompok gefilmd. Een kelompok is een soort vereniging van mensen die samen een bedrijfje beginnen, in dit geval zijn dat 15 mensen. Het bedrijfje bestaat uit de verwerking van sago met een sagomachine. Sago komt van een palm en wordt gebruikt als meel en daarnaast verwerkt in ander voedsel. Een belangrijk product in Papua. De machine neemt veel zware arbeid weg en zorgt ook voor enorme tijdwinst. Zonder machine kost het een week om een palm tot sago te verwerken en met machine een dag. Tel uit je winst. Het betekent dat de mensen van de kelompok niet alleen voor zichzelf produceren maar de sago op de markt kunnen brengen.
Met de komst van de nieuwe tijd komen nieuwe fenomenen als handelen, verkopen op de markt, produceren voor anderen, omgaan met geld, in beeld. De verschillen tussen mensen voor wie dit heel normaal is, en de mensen voor wie dit compleet nieuw is, zijn enorm. Misschien is het grootste punt in Papua wel het feit dat de meeste Papua's geen tijd krijgen om zich aan de nieuwe tijd aan te passen. Hoe snel kan een volk zich aanpassen, komend van een leven in stammen... Indonesie, waarvan Papua een provincie is, wil het hele land ontwikkelen. Dus ook Papua. Dat wordt met name in gang gezet door de komst van grote groepen migranten uit andere provincies van Indonesie. Die hier komen om te werken...


Depapre; kiosk

We zijn verder gereden naar een dorp waar we een visser en een vrouw met een klein winkeltje hebben gefilmd. We zijn de zee op geweest met een sloep, om een vissershuisje te filmen, zo'n 400 meter uit de kust. Vissers bouwen soms een vlot van 2,5 x 3 meter met een klein huisje erop tegen regen en zon. Een plek om te slapen en te eten, en de visserij in de gaten te houden. Er stond zelfs een bbq. Wat me op het idee bracht om eens een romantisch samenzijn te regelen met mijn man, in zo'n vissershutje op zee... Onder het vlot bevind zich een kooi waar de vissen in zwemmen, om zich te verstoppen, een lekker beschut plekje. Maar ze kunnen er dus niet meer uit. Als de kooi vol is worden de vissen overgebracht naar een net en verdeeld in het dorp of verkocht. Onze visser, Sakeus, had met geld van Hapin ook een 'Rompun' gebouwd. Hij had 'm om de hoek van de baai gelegd, uit het zich van het dorp, omdat daar meer vis was. Nu vertelde hij dat de Rompun was gestolen door iemand uit een ander dorp. We hebben zijn verhaal gefilmd en Phile, medewerker van Hapin hier in Papua, heeft hem geinterviewd. Geen successtory maar het maakt inzichtelijk hoe de dingen soms gaan hier. Sakeus legde uit dat er veel jaloezie is onder Papua's.


Depapre; visser

Ik heb in de pauze in zee gezwommen. Het was verrukkelijk. Later zagen we dat er verderop in het dorp wordt gebouwd aan een hotel, hutjes op het strand voor toeristen, een douche, prachtige houten open kamers onder de palmen. Dit dorp is een van de 22 dorpen die in de regio zijn aangewezen om zich te richten op toerisme. Zo zie je overal de nieuwe tijd komen. Als iedereen er maar van profiteert...! We ontmoetten op het strand de Bupatih, hoofd van het 'Regentschap' van Jayapura. Hij komt uit dit dorp en heeft er vorige week zijn verjaardag gevierd op het strand. Nu was een een feestje van de 'Sociated Mission Avaiation'; in de volksmond de katholieke 'missionary airforce'. Ze hebben hun eigen luchthaventje, in de buurt van de luchthaven waar wij aankwamen.

Morgen en overmorgen verblijven we in een dorp nog verderop aan dezelfde kust. We slapen waarschijnlijk op het strand. Als het tenminste niet regent. We nemen er de tweede versie Dansende Portretten op en volgen meteen twee studenten die studeren met een beurs van Hapin, maar die in dit dorp zijn geboren.

Door de technische zorgen een dip, maar door alles op te schrijven wat we hebben gedaan zie ik weer hoe bijzonder het allemaal is. Terimah kassih voor het lezen. Veel liefs, al helemaal voor mijn lieve gezin. Ik mis jullie.


Depapre; sago bewerken

reis naar Papua 10

Lijstjes en weer nieuwe lijstjes; acties afstrepen die al zijn gedaan, nieuwe acties toevoegen en inplannen en nadenken over mijn beide kinderen. Hoe kan ik ze zo lang missen en zij mij? Nu de reis nadert gaat dat natuurlijk meer en meer spelen. Maar de foto's van het Persipura junior football team zetten me op scherp. Zie onder. Sport speelt een belangrijke rol in de samenleving in Papua. Hockey, basketbal, roeien en canovaren zijn populair, maar voetbal is het meest geliefd! Schrijft Heidi Scheuneman die in Papua werkt met het 'Persipura football team'. Op elke denkbare plek spelen kinderen en volwassenen voetbal. Op blote voeten en met zelfgemaakte ballen. Heidi: "Papuans are crazy for football, they are very well informed about the Spanish, the English, the Italian and the German football leagues and people are watching as many matches as possible on TV. Kids wear footballshirts with the names of their idols, like Messy, Henry, Ronaldo... " Heidi en anderen werken door middel van voetbal aan belangrijke vaardigheden zoals zelfvertrouwen. See yourself. En wij gaan ze filmen!

Reis naar Papua 7

A.s. zondag 25 april opnames Dansende Portretten als voorproefje van wat ons in Papua te wachten staat! In het Diemerpark op IJburg-Amsterdam met allemaal Amsterdamse kindertjes, verkleedkleren, muziek en een achtergrond van gras en hoogspanningsleidingen. Straks eind mei daarentegen een geheel andere achtergrond voor de opnames:



Dansende Portretten zijn 2 jaar geleden ontstaan tijdens een spontane fotosessie met mijn dochter en haar vriendinnetje, wat verkleedkleren en swingende muziek. Bij het startpunt stond steeds de hele persoon in beeld, bij de camera aangekomen alleen het gezicht; heel close, soms onscherp hierdoor. De sessie begon steeds weer van voren af aan. Kleding werd gewisseld, muziek weer op het goede punt gezet. En ik moedigde aan als dat nodig was. In het begin dansten ze los van elkaar, later samen, soms verdween 1 van de 2 wel ’s uit beeld, soms durfden ze in de camera te kijken, soms juist helemaal niet.

Later zette ik alle losse beeldjes in mijn montageprogramma. Alle beeldjes dezelfde lengte. Ik zette de muziek eronder. En speelde verder...

Het resultaat was eenvoudig maar bijzonder. Toen Hapin me vroeg om na te denken over filmpjes voor op hun site en voor presentaties dacht ik meteen aan dit experiment. Ik dacht dat Hapin wel wat zou kunnen hebben aan deze meer onverwachte filmvorm. In de hoop een nieuw publiek te kunnen winnen. En Hapin was geïnteresseerd.

Tussen 26 mei en 9 juni 2010 ga ik met geluidsman en fotograaf Fokke van Saane naar Papua (provincie van Indonesië) om verschillende filmische portretten op te nemen, waaronder 2 sessies Dansende Portretten. We nemen de portretten (en muziek) op tijdens door ons georganiseerde feestelijke happenings, zoals ze daar regelmatig voorkomen. De muziek wordt verzorgd door plaatselijke bands. We hopen dat uiteindelijk het hele dorp zal uittrekken om mee te doen aan onze Dansende Portretten, kinderen met vaders, moeders, opa’s en oma’s, broers, zusjes. Na de sessies in Papua willen we meer sessies opnemen, in de landen waarmee Nederland een historische band heeft, zoals bijvoorbeeld Suriname, Ghana, Amerika, Zuid-Afrika. Als het lukt in de context van een tentoonstelling in het Tropeninstituut Amsterdam. Waarbij kinderen uit Nederland kunnen komen kijken, maar ook zelf mee kunnen doen aan een sessie Dansende Portretten.
Om op een speelse manier bij te dragen aan historisch besef van kinderen.

De Dansende Portretten die we binnenkort in Papua opnemen komen op de website van Hapin. Ze kunnen aan elkaar worden gemonteerd tot een langere film en worden vertoond tijdens festivals, bijeenkomsten, presentaties (bijvoorbeeld op scholen) of op de televisie. De regie en montage wordt verzorgd door ondergetekende. Het geluid, de muziek en de fotografie door Fokke van Saane.

De naam Dansende Portretten is vandaag officieel vastgelegd!